Recensies, verwijzingen lezersreflecties boek Diagnose Levensklem

Op deze pagina vind je een ‘recensiebundel’ van mensen die een recensie (of zelf noem ik het liever een ‘boekreflectie’ op het Boek Diagnose Levensklem geschreven hebben. Zelf vind ik het het meest krachtig als mensen daar hun eigen verhaal of ervaringen in benoemen. Ook vind je reflecties van praktijken, therapeuten, coaches en gidsen. Met daarbij mogelijk een link naar een betreffende website. Het is de intentie dat op deze manier door de jaren heen een steeds rijker wordende bundel van mensen met hun specifieke situatiekenmerken en symptoom verzamelingen (wat eigenlijk de DSM-V is, die verzameling-aanduidingen zeggen nog niets over een ‘ziekte’ of ‘oorzaak’).

En hopelijk levert dat voor mensen op zoek naar hulp, of (be)geleiding een bruikbaar handvat om hun eigen herstel proces vorm te geven, liefst in eigen regie. In het boek ben ik deze methodiek RemedieRaamwerk gaan noemen: Mensen bewandelen een pad aan ‘behandelingen’, retraites, al dan niet gemixed met deelgenoten contact, etc.

Ook als je zelf een boek geschreven hebt, of een blog over je eigen ervaringen, voel vrij die te delen zodat ik een verwijzing hier kan opnemen.

Je kunt via deze link een lezerservaring c.q. verwijzing naar een praktijk, of discipline doorgeven. Of mail aan iwanjka@gmail.com

De recensies / boekreflecties (op datum aflopend).

Recensie John Schmeitz over het boek Diagnose Levensklem

Goed boek en herkenbaar. Geeft een goed beeld hoe vast we zitten in de huidige maatschappij aan allerlei systemen, waardoor we nooit echt vrij zijn. Het kan iedereen overkomen en zet aan tot denken. Ook belangrijk om te constateren is dat de opvang van mensen, die in de klem komen. Zeker als het om ondernemers gaat, niet goed geregeld is. Naast het feit dat de spanningen waar ondernemers mee te maken hebben, door niet ondernemers moeilijk begrepen kunnen worden. Terwijl voor goede opvang, juist begrip van de situatie essentieel is.

Recensie Marieke Broekhuis over het boek Diagnose Levensklem

“Ik voel me zeer aangesproken tot de boodschap die het boek levensklem uitdraagt. “afwijkend gedrag, waaronder depressie, maar ook adhd, add en wat al niet meer wordt in mijn ogen te vaak en te snel gediagnosteerd en met medicijnen bestreden.

Ik ben geen medisch professional, maar wel ervaringsdeskundige in leven. Hoe vaak is er wel niet sprake van omstandigheden op het werk, thuis, of op school, waarbij iemand zich niet prettig voelt of die niet past bij de persoon of het kind die het aangaat. En veel te vaak wordt er van de persoon of het kind verwacht dat deze zich aan gaat passen aan de omstandigheden, het systeem.

Zelf ben ik wars van medicijnen die mijn emoties in goede banen moeten gaan leiden. Het zijn vaak de negatieve emoties die deze behoefte oproepen. En hoe vaak, en dan spreek ik vooral voor mijzelf, zijn het de situaties: drukte thuis, niet toe komen aan eigen behoeftes, mijn eigen grenzen voorbij gaan of hormonale factoren, die hiervan oorzaak zijn. Ik weet dat deze emoties tijdelijk zijn en dat enkele aanpassingen in de situatie daar aan bijdragen. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Ik spreek soms ouders van “probleem” kinderen op school. En tot mijn verbijstering wordt hen, nadat het kind een diagnose is toebedeeld, geadviseerd om het een of andere medicijn (bijvoorbeeld ritalin) te gaan gebruiken. Goed voor het kind en goed voor de school.

Wordt er ooit bij stil gestaan welke blijvende gevolgen dit heeft voor het kind.

Ik wil echt niet zeggen dat in alle gevallen verandering van de omstandigheden uiteindelijk alle problemen oplost.

Maar daar zou het wel moeten beginnen, veel meer dan nu.

Pet je af voor Levensklem, waarin zo goed verwoord is wat de medische behandeling met de “patiënt” heeft gedaan. En hoeveel beter de hoofdpersoon er uiteindelijk is uitgekomen, nadat hij het inzicht kreeg en de moed heeft gehad om zijn levensomstandigheden aan te passen.

Marieke Broekhuis”

Praktijk Persona – over het boek Diagnose Levensklem

Link praktijk: www.personapraktijk.nl (Appingendam / Winschoten)

Dan ineens komt het woord levensklem op je pad. Levensklem is de titel van een boek die geschreven is door Iwanjka Geerdink.

Diagnostiek
Iwanjka beschrijft in dit boek zijn ervaringen met de GGZ. Harde kritiek en hoe het in zijn ogen anders kan. Een auto biografisch boek en een uitdaging naar alle professionals werkzaam in de Geestelijke Gezondheidszorg om het boek tenminste enkele keren te lezen en blanco op je in te laten werken.  Meer en meer komt er weerstand tegen het huidige werken in de GGZ. De DSM 5 , de bijbel van de psychiatrie, ligt onder vuur. Een aantal psychiaters gaven onlangs in een uitzending van nieuwsuur toe dat het systeem rammelt. Daarbij doelende op de wijze van classificatie en diagnostiek. En de van daaruit vloeiende behandeling en betalingen.  Ook Geerdink plaatst in zijn boek daarbij grote vraagtekens en noemt het systeem ziekmakend.

Eigen ervaring
Het boek van Geerdink en de uitzending van nieuwsuur zetten je tot nadenken. Is het huidige werken in de GGZ ziekmakend, zoals Geerdink stelt. Zijn de gestelde diagnoses juist?  Daarbij kan ik alleen maar naar mijn eigen ervaring kijken. Ook ik ben eens gediagnosticeerd. Was dit een juist diagnose? Neen, dat was het niet. Het etiket dat op mij werd geplakt was onjuist. Het was een gevolg. Een gevolg van klem zitten dat met medicatie en praten werd bestreden. Heeft het mij destijds geholpen? Het antwoord is nee.  Door de medicatie raakte ik het contact met het leven kwijt. Kon ik niet bij mijn diepste gevoelens komen en gingen de gesprekken niet over waar het achteraf gezien juist om zou moeten gaan. Het woord levensklem krijgt, wanneer je terug kijkt, dan ineens betekenis en gaat leven. Een levensklem is inzicht krijgen in het waar het klemt om van daaruit te werken aan verandering in je leven.  In zijn boek geeft Geerdink aanbevelingen hoe het anders zou kunnen. Hoe de GGZ meer gezond zou kunnen functioneren. Als ervaringsdeskundige en professional is er veel herkenning. Of het systeem ziekmakend is, dat gaat mij te ver, doch er is zeker herkenning. Geerdink pleit voor een andere aanpak. Echter veel professionals die werken in de GGZ zijn geconditioneerd volgens dat systeem. Voor velen is het een evangelie zoals de bijbel dat is voor christenen. Hoe krijg je dan een meer gezond systeem?

Onze praktijk
Bij ons in de praktijk werken we niet volgens de DSM 5 en plakken we geen etiketten op mensen die onze praktijk bezoeken. We kijken samen naar waar het knelt om van daaruit te werken aan verandering in een levensgebied. Op inzicht werken en wat dat betreft zijn de aanbevelingen die Geerdink doet in zijn boek mij zeker niet vreemd. In ieder geval heeft het mij aangespoord tot verdere reflectie en zal het ongetwijfeld leiden tot…….

Meindert Telkamp

Lex Vink over het boek Diagnose Levensklem

“Beste Iwanjka,

Met veel interesse heb ik je boek gelezen. Ik werk zelf al zo’n 30 jaar in de GGZ/AGZ, momenteel als verpleegkundige op een PAAZ en ben daarnaast ervaringsdeskundig als ‘levensklemmer’. Vanuit beide perspectieven vind ik je boek indrukwekkend en kan ik heel veel van je gevolgtrekkingen en de oplossingen die je aandraagt voor het probleem ‘GGZ’ (en vooral hoe deze omgaat met zijn ‘klanten’) onderschrijven.

Ik hoop dat het een aanzet zal vormen voor een nieuwe GGZ, 2.0 en zal je met grote belangstelling blijven volgen.

Vriendelijke groet,
Lex Vink”

De Bibliotheken over het boek Diagnose Levensklem…

Brief van de ‘recensie’ afdeling Bibliotheken Nederland. Grofweg 1 op 3 boeken worden geselecteerd voor opname in de Nederlandse bibliotheken. Een positief teken dat de bibliotheken meerdere exemplaren besteld hebben….

Sarah Morton over het boek Diagnose Levensklem

Link praktijk www.dus-sarah-morton.info/info/wie-ben-ik (Zoetermeer, Sarah helpt onder andere mensen die ‘issues’ ervaren bij de opvoeding van hun kind).

(auteur van onder andere ‘Afwijkend en toch zo gewoon’ en ‘Wat je niet verteld is’)

“Mij depressief labelen was me finaal vleugellam maken, me ontmenselijken en me tegen de muur spijkeren”.

Een miljoen Nederlanders slikken antidepressiva.

Het protocol is: ‘Pillen en praten’. Vooral geen belangrijke veranderingen tijdens een depressieve periode, want de persoon is ziek en heeft een gekleurde werkelijkheid.

Je wordt bijna voor wilsonbekwaam gehouden.

Met die inslag hoeft een deskundige niet naar de situatie te kijken: waardoor is iemand leeg gelopen? Met het dogma ‘chemisch onbalans’, kan de ‘hulpverlening’ een vastgelopen iemand tot levenslang patiënt maken. Patiënten worden slaafs door de verdovende medicatie en gaan geloven dat ze een ongeneeslijke ziekte hebben.

In 2009 leerde ik Iwanjka kennen. Hij was de meest vrijzinnige, ‘spring in het veld’ die ik ooit ontmoet heb. Misschien doordat hij in Afrika geboren is (waar zijn ouders ontwikkelingswerk deden) en daar de eerste vier jaar van zijn leven opgroeide. Hij rende daar door de modder, was bijna een kind van de wildernis. Hij reed bungelend in een wiegje mee in een landrover, door de Sahara. Heel anders dan in Nederland, waar kleine kinderen al in de pas moeten lopen.

Hij was een vrolijk, blond, guitig jochie, dat probleemloos de Montessorischool en later het VWO doorliep. Hij mocht als kind nog in bomen klimmen.

Een van de opmerkingen in zijn boek waren: “Ik ben gehecht aan mijn vrijheid”. Een paradox. Zo heeft Iwanjka er wel meer. Als je hem een filosofische vraag stelt, is het antwoord vaak: “ja en nee”. 

Iwanjka vroeg me zijn boek te doorlopen, wat ik een mooie en zinnige opdracht vond. Het verhaal boeide me enorm.

Iwanjka kocht een vrijstaande boerderij, samen met zijn vriendin. Hij geloofde dat dit een geweldige vrijheid zou geven. Hij kon er een klimmuur vestigen. Klimmen was en is een van zijn passies.

Iwanjka ‘verdiende’ heel goed als zelfstandig ondernemer bij een bank, dus een hypotheek van 600.000 euro leek goed op te brengen. Dat de boerderij nog veel werk zou geven, leek ook geen probleem. Hij zag de valkuil niet, omdat er onkruid overheen groeide.

Er staan dagboekfragmenten in die minutieus de praktische en emotionele gijzeling weergeven.

Zijn dochtertje wordt geboren in een halfklaar huis.

Iwanjka verliest veel geld als gevolg van de kredietcrisis.

De relatie met zijn vriendin verloopt moeizaam. De stress van de verbouwingen, zijn werk en zijn kind op tijd bij de crèche brengen en ophalen, neemt hem helemaal in beslag.

De boerderij was niet goed geïsoleerd, waardoor het er steenkoud werd in de winter. De buitentemperatuur en dat met een baby… Stress en schuldgevoel was het resultaat.

Veel reparaties mislukten, mede door fouten van werklui.

Door de economische verliezen besluit Iwanjka zelf het huis op te knappen, maar het werk is niet te overzien.

Iwanjka meldt zich ziek op zijn werk en rolt al snel de GGZ in, wat hem nog meer stress opleverde. Vijf dagen per week had hij bijvoorbeeld een afspraak, ‘om te rapporteren hoe het gaat’. Bovenop wat hij allemaal al moest regelen.

Hij moest een schema maken van wat hij wilde doen op een dag of week en wachten tot de medicijnen aansloegen. Aan zijn situatie (de boerderij die hem gek maakte) werd niets gedaan. Hij moest afwachten tot de medicatie aansloeg.

Op een gegeven moment is alles te veel, als je geen uitweg meer ziet. Hij denkt op alle fronten tekort te schieten en vooral dat hij zijn dochtertje geen toekomst kan bieden.

Een therapeut zegt letterlijk: “Durf je over te geven, laat je vallen”.

Tegen zoveel onbegrip kan Iwanjka niet op. Het is hetzelfde als tegen een bergbeklimmer  zonder touw zeggen: “Laat je vallen. Het komt goed”. Niet, die valt hartstikke dood. Ook voor Iwanjka was er geen vangnet.

Iwanjka werd onder het mom van therapie bezig gehouden. Hij kon zo veel hij wilde zijn problemen en situatie uitleggen, niemand scheen hem te verstaan. Volgens de psychiatrie liggen de problemen aan zijn ‘vertroebelde waarnemingsvermogen’.

En andere psychologe zei zelfs: “Als het echt niet gaat, bel dan de crisisdienst”. Wat betekent dat er een busje komt die je afvoert naar een psychiatrisch kliniek, waar je meestal verplicht medicatie moet slikken en je moet onderwerpen aan de regels daar.

Door de ziekteleer beseffen er weinig wat voor persoonlijk drama er voorafgaat aan een suïcide.

Iwanjka werd wakker op de PAAZ (Psychiatrische afdeling ziekenhuis).

‘Mijn zelfdestructieve gevoelens waren nagenoeg helemaal weg. Ik zal nooit het beeld vergeten van mijn vriendin, mijn schoonmoeder en moeder, huilend aan het bed. En dat ze me omhelzen. Recht uit hun hart zeggen dat ze blij zijn dat ik er nog ben. Dat alles, allen kan als ik maar blijf. Wat er gebeurde was een belangrijk element voor mijn herstel: onvoorwaardelijke liefde, het gevoel gewenst te zijn. En dat ik losgelaten werd. Alles was goed, als ik maar bleef’.

Maar al snel valt er weinig meer te zeggen, al bedoelt de omgeving het goed. Zo is zijn moeder psychiater en zij heeft een standaard beeld van depressie: De persoon is ziek, ziet het te zwart. Het ondermijnt elke dialoog. Alles wat Iwanjka zei over nieuwe wegen, wordt ondergebracht in het ziektebeeld.

Er gebeurde iets wonderbaarlijks, Iwanjka kreeg een vage hoop. Als een zonneschijn die je niet ziet maar waarvan je de warmte voelt. Perspectief over hoe hij verder moest. De hulpverlening stond voor een raadsel. Hij begon weer te leven. Het was een begin van een zoektocht naar zichzelf.

Hij ontdekte hoe de psychiatrie is. Zo kende hij een jonge meid op de afdeling, lichamelijk fit. Ze wilde zelfs met hem gaan hardlopen. Als je energiek bent en zin hebt om iets te ondernemen, beslist de psychiatrie dat je manisch bent en zet je bijvoorbeeld op een hoge dosis Seroquel. Dat gebeurde met dat meisje en weg was de levenslust. Ze was alleen nog maar moe. Zo pakt de psychiatrie je alles af. Wilden ze bij Iwanjka ook doen. Hij heeft geweigerd en dat kon gelukkig. Want voor de ‘behandelingen’ ontvangen ze riante bedragen. Nog een voorbeeld, praten met ervaringsdeskundigen is voor veel mensen helend. Je begrijpt elkaar op een niveau dat ‘deskundigen’ dat nooit kunnen of zelfs willen.

Iwanjka begon gesprekken met medepatiënten. Zij begrepen elkaar echt.

Dat mocht niet. Hij werd bij de verpleging geroepen. De patiënten moesten naar de verpleging komen als ze wilden praten, werd hem gezegd.

Iwanjka leerde Henk en Tamara kennen op de afdeling. Zij hebben veel gepraat. Als gelijken. Diepgaande en vertrouwelijke gesprekken. Ze vonden herkenning en was hun verhaal inhoudelijk verschillend. Samen zetten ze later Positieve Nood op. Echte hulp. Kijken naar de persoon en situatie in plaats van labelen. Zij werken alleen met ervaringsdeskundigen.

Iwanjka gelooft in een harmonieuze, liefdevolle samenleving. Elkaar de ruimte geven om een leven te leiden dat bij je past.

Hij legt uit wat echte hulp is voor een vastgelopen iemand. Delend Helen, iemands situatie serieus nemen en de klemfactoren te lijf gaan. Hij gaat ook in op de klemfactoren in de maatschappij. De systeemkramp, de schulden die mensen niet meer kunnen opbrengen. (In het Engels kwam er iets heel merkwaardigs uit het woord ‘hypotheek’. Mortgage = Mort Cage = Doodskist. In Iwanjka’s geval was dat de realiteit) Hoe we onszelf vastzetten. Trouwen, een vaste baan en hoe we het ouderschap invullen.

Depressie vindt hij ook geen kloppend woord. Depressie = ontspanning! Hij noemt zijn toestand zelf Levensklem.

Al met al een heel eerlijk, raak en boeiend verhaal. Sommige dingen zijn zo logisch, dat je je afvraagt waarom zo weinig mensen dit weten.

  • Voor iedereen die wil weten: Waarom de GGZ je meestal niet kan helpen. Waarom het behandel- slagingspercentage van depressie hooguit 15% is, en waarom een terugval eerder als normaal dan uitzondering beschouwd wordt.
  • Waarom de GGZ zelf medicatie nodig maakt.
  • Waarom de GGZ berust op een waanzinnige ‘ziektepathologie’: De GGZ is zelf ziek.
  • Hoe dit zo gekomen is.
  • Wat een zinnige methode is voor de aanpak van depressieve (vastgelopen) mensen.
  • Waarom het hoog tijd wordt dat andere disciplines dan psychiatrie het voor het zeggen krijgen in de GGZ c.q. opgewaardeerd dienen te worden (bv. maatschappelijk werk, kunstzinnige therapie, psychologie, verpleging, etc.)
  • Waarom ervaringscontact zo ontzettend heilzaam is (DelendHelen) en waarom deze juist nauwelijks toegepast wordt in de psychiatrie.
  • Waarom de maatschappij gezonde mensen ziek maakt, en hoe dit te voorkomen is.

“De beste remedie tegen een ziek systeem is het creëren van een gezond alternatief”

Martin Langen over het boek Diagnose Levensklem

“Is hier, denk ik, wel reklame op zijn plaats voor het boek van Iwanjka Geerdink : Diagnose Levensklem. Ik ben het aan het lezen. Is ook als pdf (computerbestand) te bestellen via Internet. Waardebepaling doe je zelf en achteraf. Prima systeem. Hij schrijft daarin op een zeer heldere en voor mij herkenbare manier dat […]

Bron: Facebook